از زمان آغاز جنگ علیه ایران، ایالات متحده به شدت از ذخایر مهمات پیشرفته خود استفاده کرده است که نگرانی‌های فزاینده‌ای را در پنتاگون و کنگره برانگیخته است. طبق برآوردهای داخلی، واشنگتن تاکنون تقریباً از ۱۱۰۰ موشک کروز رادارگریز دوربرد استفاده کرده است که در ابتدا برای یک درگیری بزرگ با چین طراحی شده بودند - بخشی نزدیک به کل ذخایر موجود. علاوه بر این، بیش از ۱۰۰۰ موشک کروز تاماهاک شلیک شد که تقریباً ده برابر تعداد موشک‌هایی است که سالانه توسط ارتش آمریکا به دست می‌آید. هزینه و سرعت این درگیری‌ها، شدت درگیری و فشار وارده بر ارتش آمریکا را نشان می‌دهد.

به نقل از نیویوزک‌تایمز، سیستم‌های دفاعی نیز به شدت مورد استفاده قرار گرفتند. بیش از ۱۲۰۰ موشک رهگیر پاتریوت، هر کدام به ارزش بیش از ۴ میلیون دلار، مستقر شدند. همزمان، بیش از ۱۰۰۰ موشک تاکتیکی سطح به سطح، از جمله موشک‌های Precision Strike و ATACMS، مستقر شدند که به طور قابل توجهی ذخایر موجود را کاهش داد.

این افزایش مصرف پنتاگون را مجبور کرده تجهیزات را از مناطق استراتژیک در آسیا و اروپا به خاورمیانه منتقل کند و این امر به طور موقت توانایی‌های بازدارندگی آمریکا در برابر قدرت‌های دیگر مانند روسیه و چین را تضعیف کرد.

در مواجهه با این وضعیت، دولت ایالات متحده در تلاش است تا تولید مهمات صنعتی را تسریع کند تا ذخایر را دوباره پر کند. با این حال، تأخیر در تولید و محدودیت‌های صنعتی در کوتاه‌مدت چالش بزرگی را ایجاد می‌کند.

این موضوع یک مسئله استراتژیک کلیدی را برجسته می‌کند: توانایی ایالات متحده در پشتیبانی همزمان از چندین صحنه عملیاتی. با طولانی شدن جنگ علیه ایران، مسئله تاب‌آوری لجستیکی و صنعتی ارتش آمریکا اکنون به محور بحث‌های استراتژیک در واشنگتن تبدیل شده است.